Εδώ αξίζει να επισημάνουμε ένα αποτέλεσμα της γεωστρατηγικής σημασίας των επιμέρους κρατών. Παγκοσμίως εξυμνούνται οι 300 Σπαρτιάτες οπλίτες και αποθεώνεται ο επί του πολέμου βασιλιάς που τους διοικούσε, ενώ αποσιωπάται ότι στις Θερμοπύλες έπεσαν πολεμώντας μέχρις ενός και 700 Θεσπιείς οπλίτες. Η μεταξύ τους ειδοποιός διαφορά είναι ότι οι Σπαρτιάτες έπεσαν εκτελώντας τις διαταγές τους, υπακούοντας στους νόμους και εφαρμόζοντας τα ήθη του κράτους τους, ενώ οι Θεσπιείς δεν είχαν καμία από τις υποχρεώσεις που είχαν οι Σπαρτιάτες. Η απόφαση λοιπόν των Θεσπιέων να παραμείνουν στις Θερμοπύλες και να πέσουν μαχόμενοι, ώστε να προλάβουν οι υπόλοιποι Έλληνες να σχηματίσουν δεύτερη γραμμή άμυνας, δείχνει ότι είχαν κατανοήσει πλήρως τη διαφαινόμενη καταστροφή και ότι είχαν πανελλήνιο όραμα σε αντίθεση προς τους Πελοποννησίους. Γεωστρατηγικά όμως οι Θεσπιές ήταν υπερβολικά ασήμαντο κράτος σε σχέση με τη Σπάρτη και γι’ αυτό, όπως παγίως και διαχρονικά συμβαίνει, ο ηρωισμός και η αυτοθυσία των Θεσπιέων γράφτηκε με πολύ ψιλά γράμματα. Έτσι, όλοι γνωρίζουν τι επίγραμμα γράφτηκε αργότερα στον τύμβο των Σπαρτιατών πεσόντων, όχι όμως και των Θεσπιέων. Όλοι γνωρίζουν τον Λεωνίδα, όχι όμως και το διοικητή των Θεσπιέων.  Όλοι γνωρίζουν ότι οι Σπαρτιάτες ήταν 300 οπλίτες, όμως κανείς δεν θυμάται ότι οι Θεσπιείς ήταν 2,5 φορές περισσότεροι. Και όλοι εξυμνούν την υπακοή του στρατιώτη στις διαταγές του, όχι όμως την αυτοθυσία του με ελεύθερη βούληση.