Μέχρι σ’ αυτό το σημείο του λόγου του ο Αλέξανδρος, προφανώς από σκοπιμότητα και όχι από άγνοια, αποδίδει στον πατέρα του τα επιτεύγματα των προηγουμένων βασιλέων.